خوشترآن روزکه بازآیی ز در
باتومارا خوشترین دیدار باد
هرکجا هستی خدایت یارباد
عاشق بهترین ها نباش، بهترین باش تا بهترین ها عاشق تو باشند.![]()
این ابر ها تا می توانند ببارند،ما چترمان خداست.![]()
عشق مانند شن روان است،اگر به آن چنگ بزنید از میان انگشتان شما خواهد لغزید.به آرامی پیمانه ای از آن را بردارید تا روح شما را لبریز کند،همچنان که شن در جستجوی پرکردن فضای خالی انگشتان شماست...
همیشه نگاهی رو باور کن که وقتی دور شدی در انتظارت باشه،
چشم به راهتم
دوشاخه نرگسست، اي يار دلبند
چه خوش عطري در اين ايوان پراكند
اگرصد گونه غم داري چونرگس
به روي زندگي لبخند!لبخند!
گل نارنج و تنگ آب و ماهي
صفاي آسمان صبحگاهي
بيا تا عيدي از «حافظ» بگيريم
كه از او مي ستاني هرچه خواهي
سحر ديدم، درخت ارغواني
كشيده سر به بام خسته جاني!
به گوش ارغوان آهسته گفتم:
بهارت خوش ، كه فكر ديگراني
سري از بوي گلها،مست داري
كتاب و ساغري در دست داري
دلي را هم اگر خشنود كردي
به گيتي هرچه شادي هست داري.
چمن دلكش،زمين خرم، هواتر
نشستن پاي گندم زار خوش تر
اميد تازه را درياب و درياب
غم ديرينه را بگذار و بگذر
بوی باران،بوی سبزه،بوی خاک،
شاخه های شسته،باران خورده،پاک
آسمان آبی وابرسپید،
برگهای سبز بید،
عطر نرگس،رقص باد،
نغمه شوق پرستو های شاد،
خلوت گرم کبوترهای مست...
نرم نرمک میرسد اینک بهار،
خوش به حال روزگار!
خوش به حال چشمه هاودشتها،
خوش به حال دانه ها و سبزه ها،
خوش به حال غنچه های نیمه باز،
خوش به حال دختر میخک_که می خنددبه ناز _
خوش به حال جام لبریزازشراب
خوش به حال آفتاب.
ای دل من گرچه_دراین روزگار _
جامه رنگین نمی پوشی به کام،
باده رنگین نمی نوشی زجام،
نقل و سبزه در میان سفره نیست،
جامت_از آن می که می باید_تهی ست؛
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی بانسیم!
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب!
ای دریغ ازما اگر کامی نگیریم از بهار.
گرنکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می شودهفتادرنگ!
می خواهم و می خواستمت،تا نفسم بود
می سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود.
عشق توبسم بود،که این شعله ی بیدار
روشنگر شبهای بلند قفسم بود
آن بخت گریزنده دمی آمد و بگذشت
غم بود،که پیوسته نفس در نفسم بود
دست من و آغوش تو،هیهات که یک عمر
تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود
بالله، که به جز یادتو،گر هیچ کسم هست
حاشا که به جز عشق تو،گر هیچ کسم بود
سیمای مسیحایی اندوه تو ای عشق
در غربت این مهلکه فریادرسم بود
لب بسته و پر سوخته،از کوی تو رفتم
رفتم به خدا گرهوسم بود، بسم بود

دلم می خواست،یکبار دگر او را کنار خویش می دیدم،
به یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم،
دلم یکبار دیگر،همچو دیدار نخستین،
پیش پایش دست و پا میزد.
شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هو میکرد.
غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو میکرد.
دلم می خواست:دست عشق _چون روز نخستین _
هستی ام را زیرو رو میکرد.

"او" نازنین فرشته الهام بخش من
"او" روح و عشق و موهبت آسمانیم
"او" آفتاب هستی و باران رحمتم
"او" آسمان روشن عشق و جوانیم
فاصله گرفتن از کسانی که دوستشان داریم بی فایده است، زمان به زودی نشان خواهد داد جانشینی برای آنها نیست.

من وجودم خالی است
تهی از هرچه تو می انگاری
من کویری هستم،در پی قطره آبی از نور
کوله بارم پر درد و درونم بی درد و خروش نفسم از همه درد، من نمی دانستم که شقایق زیباست و هزار می خواند و غروب، از شوق دیدارطلوع سر تسلیم به روز می آرد ونسیم شب رابه نوازشگردست های هوا می سپارد من اگر تلخم وگرافسرده،به تو می اندیشم.
به تو که روح وجودت،شوق پرواز به من خواهد داد.به تو می اندیشم به وجودت،لبریز از جوشش عشق به جفای یک تیر،به فراق دل زخم خورده خود.
من اگر سردم وگر تب دارم خاطرات سبز دیدار تو در دل دارم. لحظات سبز ایمان و سلام پشت دروازه شهر که به تدبیر دو عالم زیباست،که به هر شوق و به هر عمر رویاست با قفل دستان نشاط آور توست که به مهمانی رسوایی شب خواهد رفت و تو خواهی آورد جوشش لحظه عشق و به تقدیم وجودت همه را از رخ زیبای بهار،بهره مند خواهی ساخت.
انتظارم سخت است و پر از ساعت تنهایی و غم به تو می اندیشم. به تو که جام وجودت همه از عشق،سراسر باشد به تو که از غصه تلخ نرسیدن،قصه ها خواهی ساخت.رازهای غم تنهایی را زمزمه دل تارم کردی به تو می اندیشم،به تو ای جاذبه روشن تاریکی ها به تو می اندیشم...
سلام به اونی که نیست ولی حس بودنش به من شوق زیستن میده...
من هر لحظه به یادتم...







